Waarom zou ik dat niet doen?

Arie heeft me gevraagd om met hem te gaan wonen in zijn tweede huisje in Antibes, Frankrijk. Aan de Côte d’azur. Hij vertelde dat daar een hammam was waar de thermo 2000 niets bij was en ik heb ja gezegd.

Lieve lezers,

Ik heb ja gezegd.

En op zich had ik daar niet eens echt last van, totdat we in het zoutwaterbad gleden. Ik sprong meteen weer op. Ik heb zelfs een kreet losgelaten.

God wat genânt.

Ik heb maar gezegd dat ik een kramp had in mijn been en dat ik het echt even moest strekken. Snel ben ik het mozaiken trapje opgegaan en uit het zoutwaterbad gegaan. Naast de douches heb ik aan mijn puistje gevoeld. Ik kon het ook een beetje zien. Een bolle rode vlek. Verder heb ik mijn handdoek omgehouden en geen koude douches genomen onder het voorwendsel dat het kramp-opwekkend zou zijn voor mijn been en ik daar geenzins zin in zou hebben.

Ik vond iedereen erg naakt. Mezelf ook. Een echt gesprek is er helaas niet van gekomen. Als je het obligaat aandoende: ‘ warm he?’  ’ nou!’ niet meetelt.

Typisch toch. Dat er in de ene ruimte andere regels van zeden gelden dan in andere. 

Stel je voor: een supermarkt waar mensen naakt zouden lopen.

Of een dierenspeciaalzaak.

En van die mensen met chagrijnige koppen. Zouden die dan ook een chagrijnig lichaam hebben? En hoe ziet dat er dan uit? En wil ik dat wel zien?

Ik hoop niet dat er chagrijnige mensen naar de sauna gaan.

Het is verbouwd zegt hij, je herkent het niet meer terug.

Ik heb het nog nooit gezien. Zover ik me herinner heb ik nog nooit in een sauna gezeten.

Volgende week heeft hij gezegd. Dan heb je wel een gaatje.

Ik heb maar geknikt.

Arie Vindelaan daarentegen, heeft nog een flinke bos met zijn 68 jaar. Ik trek hier mijn eigen conclusies over.

Wanneer ik mijn berichten teruglees, schaam ik me. Hoe kan ik hem zijn vergeten? Ik heb hem geflitst voor mijn boekje. En ook een snel kiekje voor op het weblog gemaakt.

Arie en zijn volle bos.

Nu zal het me niet meer overkomen dat ik geen idee meer heb. Hij gaf les aan Erik, toen deze nog op de basisschool zat. Hij was een jonge leraar toendertijd en had, net zoals ik, veel te stellen met Erik toen. Ik denk dat ze dat vandaag hieperactief zullen noemen. Toen was dat nog gewoon héél druk. We hebben heel wat ouderavonden samen doorgebracht, die Arie en ik.

Niet zo lang geleden had hij mij gevonden via het net. Simpelweg mijn naam geglooged. Dat is toch wat, na zoveel jaar. Hij bleek óók nog eens in Duurstede te wonen. Na zoveel jaar in Mexico te hebben gewoond. Dat Mexico, dat zie je wel. Die gelooide bruine huid, als jong paardenleer. Die zon-liefhebberij blijken we dus ook te delen. Nu drinken we zo nu en dan eens een glaasje, Arie en ik.

We waren benieuwd waar de naam polaroid vandaan kwam. Dus we hebben het gegoogled: ‘ polaroid literally stands for instant photography’ , aldus ene Kurt Behrmann.

Jammer genoeg heeft de beste man geen foto van zichzelf bij het artikel geplaatst, dus kan ik me hem alleen maar voorstellen: de derde generatie van een geëmigreerde adellijke familie uit het het vorstendom Liechtenstein. Hij is vast goed met machines. Zijn familie is natuurlijk geëmigreerd omdat zijn opa een schandaal van lichte zeden op zijn geweten had. Natuurlijk zijn ze naar Amerika gegaan toendertijd, het beloofde land. Maar het bescheiden familiekapitaal ging al gauw verloren aan, inderdaad, de verslaving van opa aan zaken van lichte zeden. Niet dat deze jongen Kurt daar iets mee van doen heeft, hoewel het overdadig liefhebben van vrouwen vast in de genen zat geklonken, waardoor Kurt zijn vader een notoire vreemdganger is geworden.

Notoire vreemdgangers zorgen voor onstabiele leefomgevingen, natuurlijk. Kurt’s moeder was afwezig en ging gebukt onder gevoelens van schaamte en verdriet, waardoor zij geen warme moeder kon zijn. Zijn vader was natuurlijk altijd bij andere vrouwen, in plaats van bij zijn gezin. Wellicht heeft Kurt daardoor een licht autistische inslag. Dat zorgt ervoor dat hij het constante gezoem van computers beter kan dulden dan het ademen van levende mensen.  Daarom schrijft hij er extensieve artikelen over. Over apparaten. Omdat ze te doorgronden zijn en te verklaren. Beter in ieder geval dan de leden van zijn ontwrichte familie.

Afijn, morgen staat er in het rode boekje dat Arie Vindenlaan weer langskomt. Het eerste wat ik zal doen is zijn foto nemen.

Albert, mijn zoon, is langsgekomen. Hij zegt dat ik zijn hok heb open laten staan. Ik durfde hem geen ongelijk te geven.

Ik heb hem niet verteld van de vorige keer dat Marco los was gekomen.

Ik ben maar eens gaan googlen op geheugen, maar veel zinnigs krijg ik er niet uit. Ja, dat ik ginkgo biloba moet slikken en drinken. Dát vind ik toch zo’n onzin. Een of andere plant uit Japan die nu eens in zwang is geraakt door de goede commercie van een slimme handelsman. Ik bedoel, alsof wij als geheel continent meer last hebben van geheugenproblemen dan Japan omdat ze daar een plant hebben met een skelet van 20 koolstofatomen.

Ik vraag het me af. Misschien moet ik dat eens googlen.